Paus Franciscus zal de geschiedenis ingaan als een hervormer. Niet van de traditionele leer van zijn kerk waaraan hij niets wenste te veranderen, maar door de roeping die hij voor zijn kerk zag om aan het heil van de hele wereld bij te dragen ongeacht of mensen nu christen zijn of een andere geloofsovertuiging aanhangen. Hij vond met name dat zijn kerk een veldhospitaal moest zijn dat als toevluchtsplek zou functioneren voor de zwaksten onder ons, voor de verworpenen der aarde, of zij nu christenen zijn of niet. Daarom reisde hij bij voorkeur naar plaatsen waar vluchtelingen in nood verkeerden of het nu in Lampedusa was of op de Griekse eilanden, en probeerde hij verzoening te bewerkstelligen tussen christenen en moslims in Irak. Door zelf daarvan het voorbeeld te zijn wilde hij dat zijn kerk toegankelijk zou zijn voor ieder mens ongeacht etniciteit, geslacht of seksuele geaardheid. Hij maakte daarbij geen enkel onderscheid, maar dit zou daarom ook moeten opgaan binnen de hiërarchie van de katholieke kerk zelf. Vandaar dat hij door middel van een synode die hij in 2022 organiseerde er naar streefde het onderscheid tussen gedoopten te niet doen, tussen leken en clerici, tussen mannen en vrouwen. Het was zijn fundamentele antwoord op het grootste schandaal dat de katholieke kerk in de moderne tijd heeft getroffen, het seksuele misbruik begaan door de clerus in de afgelopen decennia. De voltooiing van dit project heeft hij aan zijn opvolgers overgelaten. Het heeft niet ontbroken aan weerstand op deze weg, ook van de zijde van het Nederlandse episcopaat. Paus Franciscus heeft met de grootst mogelijke inzet van zijn persoon de weg gewezen. Voor de rol van de katholieke kerk naar buiten, maar ook voor de nieuwe rolverdeling binnen de kerk zelf. De Mariënburgvereniging van kritische katholieken ondersteunt deze weg van harte nu er een nieuw pontificaat in voorbereiding is.
