God als de Ganz Andere

Onlangs ben ik  lid geworden van de Mariënburgvereniging. Ik heb daar lang over moeten nadenken, maar ik heb uiteindelijk de knoop doorgehakt. De voornaamste reden is om een beetje tegenwicht te bieden.

God-in-den-hoge achterhaald?

God-in-den-hoge. In de notitie van de werkgroep Credo staat [op bladzijde 5 onder het kopje “Geloof”] dat we het dualisme van ons traditionele geloof moeten loslaten omdat het goddelijke en menselijke samenvallen. In feite wordt hier het bijbelse beeld van God vervangen door een pantheïstisch godsbeeld. Voor een god-in-den-hoge is dan inderdaad geen plaats meer.

Maar is zo’n god-in-den-hoge dan zo achterhaald? Kunnen we daar als vrijzinnigen dan niets meer mee?

Ik heb de scheiding die is aangebracht tussen de wereld van God en mens altijd als één van de meest aantrekkelijke kanten van het christelijk geloof ervaren. God als de Ganz Andere (Barth), die wij niet voor ons karretje kunnen spannen, die wij niet in een programma kunnen stoppen of doorgronden.

Openbarende God

Een openbarende God. Een God die wij niet kunnen benaderen, een God die zichzelf onthult in de mens Jezus van Nazareth. Nu zullen sommigen natuurlijk zeggen, dat is niet vrijzinnig, maar orthodox! Maar dat is zeker niet waar. De god van de orthodoxie is niet de Ganz Andere van de bijbel, maar de god die men in allerlei dogma’s wil vangen en wiens wil men schijnt te kennen.
 
Ik houd mij liever aan het bijbelse godsbeeld dan aan een kerkelijk orthodox of een new age godsbeeld.